Michael Awad

Ik ben begonnen met capoeira in Februari 2003. Ik was toen 17 jaar. Zomer 2002 heb ik mijn eerste proefles gehad samen met mijn broertje Energico bij de Everybody Gym. Zijn toenmalige schoonbroer was een neef van een van de oprichters van de sportschool en heeft ons zo dus meegevraagd naar een capoeira les.

Deze proefles is mij zeer goed bevallen ik wilde dus ook meteen deze lessen blijven volgen. Alleen kreeg ik enkele dagen na deze proefles een brommer ongeluk waardoor mijn schouder uit de kom raakte. Ik moest zes weken lang met een mitella lopen voor ik ook maar iets mocht doen. Vervolgens heb ik ongeveer een half jaar fysiotherapie gekregen om mijn arm weer normaal te kunnen gebruiken.

Toen kon ik officieel beginnen met capoeira. Na een aantal maanden getraind te hebben bij de Gym nodigde Urso ons uit om een kijkje te nemen bij zijn eigen groep in de gymzaal van de Annie M.G. Smith school. Hier leerde we echt capoeira, het spel, de muziek; het totaal plaatje dus. Ik en mijn broertje besloten naast de gym hier ook een dag in de week te trainen.

Enige tijd later volgde onze eerste batizado en we werden omgedoopt tot Relaxa en Energico. Ikzelf schroefde het aantal training per week op naar vier keer en was erg gedreven. Vaak waren ik en Urso de enige die trainde in de Gym daardoor kreeg persoonlijk les hier heb ik erg veel van geleerd. Daarna volgde nog 2 batizados hierna kwam voor mij persoonlijk een moeilijke periode in capoeira. Ik kreeg last van erg veel blessures, waardoor ik een hele tijd niet normaal een training heb kunnen volgen. Voornamelijk pijn in mijn onderrug en mijn schouder.

De grootste klap was nog dat mijn broertje stopte met capoeira, altijd nog de hoop gehad dat hij terug zou komen. Maar mijn eerste batizado zonder hem bevestigde het tegendeel. Hierdoor heb ik een tijd zonder plezier getraind.

Ik kreeg een nieuwe baan begin dit jaar en ik zou in Brussel gestationeerd gaan worden voor minimaal een half jaar. In eerste instantie vond ik het wel oke, maar hoe langer ik erover na ging denken hoe meer ik besefte hoe belangrijk de capoeira trainingen voor mij waren en ik ze echt niet kon missen. Ik heb met werk geregeld dat ik in Rotterdam gestationeerd zou worden in plaats van Brussel. En sindsdien train ik net zo gedreven als een aantal jaar geleden misschien nog wel meer en nog veel belangrijker weer met plezier. Respect voor de man die mij capoeira heeft geleerd en de harde kern van capoeira Hilversum die mij hebben geholpen het bovenstaande te beseffen.

Axe,