Bart Dorlandt

Toen een vriend naar mij toe kwam om weer te gaan sporten vond ik dat een goed idee. In die tijd ging ik wel eens skaten, maar dat was met name in de zomer in miniramps en op straat. In de winter kwam het er vaker niet van dan wel. We zijn toen op zoek gegaan naar een sport waar we beide interesse in hadden. Hij had vroeger gevolleybalt en dat beviel hem goed. Hij kon ook niet alles vanwege zijn schouder. Wij gingen naar een volleybal training. Hij om te zien of hij het nog steeds leuk vond, ik om te kijken of het uberhaupt wat voor mij was. Het antwoord was behoorlijk simpel, nee. Ik had iets nodig waar ik helemaal los in kon gaan. Iets met acrobatiek, gekkigheid. Iets met een uitdaging...

Ik had ooit eens iets over capoeira gehoord en wel eens een reclame gezien waar het in voor kwam maar verder niets. Na een uurtje google was ik al behoorlijk wat wijzer en wilde ik dit mee maken. Ik nam contact op met Rudi Ronde, nu beter bekent als Urso. Ik was welkom voor een proefles en heb daar gebruik van gemaakt. Ik was onmiddelijk verkocht.

Mijn trainingen begonnen met 1 keer per week. Het begin was onwennig, niet alleen de bewegingen, maar ook de muziekinstrumenten en zeker de zang. Ik had nog nooit echt gezongen en wist niet goed hiermee om te gaan. Gelukkig vind je veel steun in de groep welke allemaal mee werken om de axe zo goed mogelijk te krijgen. Na 1 maand ging ik 2 keer per week bij Urso trainen en ging ik zelf ook meer trainen. Ik vond het geweldig.

Na ongeveer een half jaar getraind te hebben bij Urso en af en toe vervangen door Kimbondo, kreeg ik mijn apelido. In die tijd werden er nog verjaardagsroda's gegeven. Deze roda kreeg je ook wanneer je je apelido verdiende. Het was zwaar maar het was het waard een roda van 15 a 20 minuten waarin ik tegen iedereen heb moeten spelen, waaronder Gosto, Relaxa, Casanova, Kimbondo en Urso. Ik werd Barata gedoopt. In het nederlands betekent dit kakkerlak. Niet zo'n sjieke naam zou je in eerste instantie zeggen. Bij capoeira gaat men uit van het goede bij een dergelijke naam, zo kreeg ik de veel belovende woorden van Urso, "dat ik graag de kleine gaatjes op zoek om iemand te pakken te krijgen en dat ik lastig "dood" te krijgen ben in de roda". Ik ben nog steeds blij met mijn naam.

Op het moment van schrijven heb ik 2 batizado's gehad. De eerste heb ik groen/geel verdiend en bij de tweede ben ik gestegen naar oranje/wit. Ik ben erg blij met de groep die we in Hilversum hebben en de goede lessen van Urso. In de 2,5 jaar dat ik nu capoeira speel heb ik een behoorlijk aantal groepen gezien en een aantal verschillende soorten lessen mee gemaakt. Tot nu toe vallen ze allemaal nog in het niets bij de lessen van Urso. Wat kan ik zeggen: Hij is gewoon de MAN!

Nog even gedreven als in het begin ga ik verder met capoeira (wanneer ik niet mijn teen breek of een andere blessure heb) en heb ik nog iedere dag de drang om beter te worden.

Inmiddels ben ik al een stuk vooruit gegaan met de muziek, het zingen, de pandeiro, de atabaque en zeker de berimbau. De berimbau speel ik het liefst. Het blijft een apart, maar zeer mooi instrument.

Zoals Rainha in een eerder stukje al zei: we zijn een grote familie. Daar wil ik iedereen ook voor bedanken.
Muito obrigado e muito axe para voces!!!